Baron niecierpliwie patrzył na ekran, podczas gdy rój Techników poruszał się prędko dookoła stanowiska frachtowca, wykonując ostatnie podłączenia i nastawienia. To było to. Jeszcze kilka minut i zobaczy, czy to warte tych wszystkich kredytów i niebezpieczeństwa.

    Test Projektu Bravo prowadzony był w odległości lat świetlnych od Vulcana, daleko od normalnych szlaków żeglugowych. Obraz na ekranie Thoresena zmieniał się, podczas gdy Technicy kończyli, potem odepchnęli się od stanowiska, weszli na prom i zaczęli odsuwać się od starego frachtowca.

    Thoresen odwrócił się do stojącego obok Technika, który uważnie obserwował zmieniające się na jego własnym ekranie figury.

    - Gotowe, sir.

    Thoresen odetchnął głęboko i kazał rozpocząć.

    - Zaczynam odliczanie...

    Prom zatrzymał się w odległości wielu kilometrów od frachtowca. Obecni na pokładzie Technicy zabrali się do pracy, zmieniając programy w swoich komputerach, przygotowując się na ostateczny sygnał.

    Wnętrze frachtowca zostało wypatroszone i na przeciwległych końcach zainstalowano dwa wielkie urządzenia - w dawnych czasach nazwano by je armatami - każde wycelowane dokładnie w elektryczną lufę drugiej.

    Thoresen ledwo słyszał odliczanie. Koncentrował się na dwóch obrazach na ekranie: jednym z nich była wielka, jarząca się pustka wewnątrz kadłuba statku, drugim przestrzeń na zewnątrz, na pierwszym planie prom. Technik dotknął jego ramienia. Wszystko gotowe. I zupełnie niespodziewanie Baron poczuł się całkowicie odprężony. Posłał Technikowi uśmiech i wprowadził kod, uruchamiający operację.

    "Armaty" wypaliły i dwie cząsteczki elementarne o identycznych masach ruszyły ku sobie, natychmiast osiągając prędkość światła. I wyższą. Ekran Thoresena zajaśniał i wszystko się skończyło - niemal zanim się zaczęło. Po czym ekran znowu powrócił do życia. Nic. Tylko ziejąca pustka. Ani frachtowca, ani...

    - Prom! - wrzasnął Technik. - Nie ma go. Oni wszyscy...

    - Do cholery z promem - warknął Thoresen. - Co się stało?

    Jego palce śmigały nad klawiaturą, gdy programował powtórkę filmu - tym razem z taką prędkością, aby mógł prowadzić obserwacje.

    Cząsteczki płynęły ku sobie, zostawiając długie ślady. Przeniknęły przez magnetyczny bąbel, jaśniejący we wnętrzu kadłuba, a potem spotkały się... spotkały... spotkały... A potem znikły... pojawiły się znowu... przesunęły poza czasem i przestrzenią... dopóki nie zostały zastąpione przez jedną, zupełnie inną cząsteczkę. Thoresen zaśmiał się - udało mu się. Nagle magnetyczna okrywa zapadła się. Błysnęło jasne światło i kadłub, i prom znikły w ogromnej eksplozji.

    Baron odwrócił się do Technika, nadal pozostającego w szoku.

    - Chcę, aby zmieniono grafik. Technik gapił się na niego.

    - Ale ci ludzie na promie...?

    Thoresen zmarszczył brwi, popatrzył na pusty ekran, a potem zrozumiał.

    - A, tak. Nieszczęśliwy wypadek. Nie będzie trudno ich zastąpić.

    Zaczął wychodzić z laboratorium, ale zatrzymał się na moment.

    - Aha, następnym razem powiedzcie załodze, aby odsunęła się trochę dalej od frachtowca. Technicy są kosztowni.